من به گور خود

می خندم!

سنگی نهاده به رنگ سیاه

                                 بر سقف یخی من

زنی سیه پوش

                   و سیه موی

                                   و سیه فکر

ایستاده،

مویه می کند

                   ضجّه می زند

           در زمان بی سایه.

نیمه ی شب

سپید مویی زیبا فکر

خواهد آورد

تلخ خندی

              خفته بر لب

                               نقش بسته

بر سنگی سپید

                 محو خواهد شد.